فردوسی، معمار وحدت و نگهبان پیوند ملی

✍️ حدیث احمدی سعید

امروز ۲۵ اردیبهشت تنها یادآوری شکوه ادبیات ما نیست امروز روز تجلیل از کسی است که روح جمعی ایران را در کلماتش جان بخشید فردوسی در دورانی که ایران در آستانه‌ی از دست رفتن هویت و فروپاشی پیوندها بود با قلم خود نه تنها یک زبان بلکه یک اتحاد خلق کرد او با به رشته کشیدن افسانه‌ها و تاریخ قطعات پراکنده و متفرق فرهنگ ما را در کنار هم قرار داد تا ایران را از یک مفهوم انتزاعی به یک واقعیت زنده و متحد تبدیل کند.
پیوند میان فردوسی و وحدت ملی پیوندی ناگسستنی است او به ما آموخت که وطن تنها خاکی نیست که بر آن قدم می‌گذاریم بلکه زنجیره‌ای از ارزش‌ها زبان و خاطرات مشترک است که ما را به هم متصل می‌کند در زمانه‌ی امروز که جهان با تمام توان به دنبال ایجاد شکاف، تفرقه و از هم گسیختگی در میان ملت‌هاست بازگشت به آموزه‌های فردوسی یعنی بازگشت به میهن‌پرستی وحدت‌بخش
وطن‌پرستی فردوسی نوعی از عشق است که در آن من رنگ می‌بازد و ما جان می‌گیرد. او به ما یاد داد که شکاف‌های قومی، منطقه‌ای و اجتماعی در برابر عظمت هویت ملی رنگ می‌بازند امروز بزرگداشت فردوسی یعنی تجدید پیمان با انسجام ملی یعنی درکِ این حقیقت که قدرت ما در تکثر در عین وحدت نهفته است. اگر می‌خواهیم در برابر طوفان‌های تاریخ استوار بمانیم باید بدانیم که تنها راه بقای کیان ایران حفظ آن پیوند نامرئی اما پولادینی است که فردوسی با کلماتش بنا کرد وحدت نه یک شعار بلکه یک ضرورت بقاست؛ همان‌گونه که زبان ما ستون اصلی این بنای عظیم است.